WEIZENBOCK

Wygląd

Barwa od bursztynowej w przypadku jaśniejszych wersji stylu aż po brązową z rubinowymi
refleksami w wersjach ciemnych. Charakterystyczną cechą stylu jest zmętnienie, jednakże
piwo nie powinno być błotniste. Wysoka, trwała, gęsta, drobnopęcherzykowa piana barwy
od białej do beżowej.

Aromat

Balans słodki, słodowy, choć niejednoznaczny - uzupełniony fenolami i estrami
wytworzonymi przez drożdże. Słodowość o średnio wysokiej do wysokiej intensywności. W
wersjach jaśniejszych przybiera ona charakter pszennego, jasnego chleba, tostów,
herbatników, a w wersjach ciemniejszych kojarzona jest głównie z ciemnym pieczywem oraz
ze znanymi z koźlaków produktami reakcji Maillarda: akcentami opiekanymi, tostowymi,
delikatnie karmelowymi lub czekoladowymi. Aromaty słodowe są uzupełnione średnimi lub
średnio wysokimi nutami pochodzącymi z procesu fermentacji, czyli owocowymi estrami o
charakterze banana, gruszki oraz przyprawowymi fenolami o charakterze goździka, wanilii,
pieprzu, gałki muszkatołowej itp. W ciemniejszych wersjach często pojawiają się aromaty
ciemnych, suszonych bądź kandyzowanych owoców – rodzynek, daktyli, fig, wiśni, lub
śliwek. W trakcie długiego leżakowania mogą pojawiać się nuty miodowe, sherry czy porto
jednak powinny one być na poziomie niskim i uzupełniać jedynie bukiet
smakowo-zapachowy. Brak aromatów chmielowych. Aromaty alkoholowe mogą być
obecne na niskim poziomie, ale nie powinny być ostre ani rozpuszczalnikowe, a najlepsze
egzemplarze będą pozbawione tej cechy.

Smak

Balans po stronie odsłodowej słodyczy. Dominuje słodowość o średnio wysokiej do
wysokiej intensywności i charakterze chlebowym, pszenicznym, zbożowym. W
ciemniejszych wersjach obecne smaki melanoidynowe (tostowe, opiekane, przypieczonej
skórki pieczywa). Na drugim planie produkty będące pochodną pracy weizenowych drożdży
- słodkie akcenty owocowych estrów – banan, gruszka oraz przyprawowe fenole – goździki,
wanilia, gałka muszkatołowa. W ciemniejszych wersjach często pojawiają się smaki
ciemnych, suszonych bądź kandyzowanych owoców – rodzynek, daktyli, fig, wiśni, lub
śliwek. Zarówno estry, jak i fenole na poziomie od niskiego do średniego. Smaki chmielowe

nieobecne. Bogata słodowość oraz owocowe estry mogą sprawiać wrażenie, że piwo jest
słodkie, jednak finisz powinien być smukły - od wytrawnego do półwytrawnego. Posmak
średnio długi, słodowo-estrowy. Lekka kwaśność pochodząca od słodu pszenicznego
powinna balansować ewentualną nadmierną słodycz.

Goryczka

Niska do średniej, chmielowo-fenolowa, o ziołowo-kwiatowo-przyprawowym profilu,
krótka. Nie powinna pozostawiać uczucia zalegania czy ostrości.

Odczucie w ustach

Pełnia od średniej do średnio wysokiej. Piwo powinno sprawiać wrażenie kremowego,
gładkiego, jedwabistego, ale nie ulepkowatego czy wyklejającego. Może być lekko
rozgrzewające, ale nigdy ostre i piekące. Wysycenie średnie do średnio wysokiego.

Komentarz

Przyjęło się, że weizenbock, to mocniejsza wersja weizena czy też dunkelweizena, jednak
jest to zbyt daleko idące uproszczenie. Weizenbock to składowa bawarskich piw
pszenicznych i koźlaków. Łączy w sobie koźlakową treściwość, bogatą słodowość, nuty
chlebowe i zbożowe z typowymi dla weizenów goździkowymi fenolami i estrami o zapachu
banana.

Surowce i technologia

Udział słodu pszenicznego w zasypie powinien wynosić minimum 50%. Pozostałą część
zasypu stanowią: w wersjach jaśniejszych najczęściej słód pilzneński, w ciemniejszych zaś -
monachijski bądź wiedeński. Swoją barwę, pełnię i bogactwo nut melanoidynowych, styl
zawdzięcza dekokcyjnemu zacieraniu i wyłaniającym się w jego trakcie produktom reakcji
Maillarda. Metodą alternatywną może być wprowadzenie do zasypu słodów specjalnych i
karmelowych (carapils, parzony, caramunich, special B). Drożdże dedykowane do
bawarskich piw pszenicznych nadają koźlakowi pszenicznemu charakterystycznego profilu
estrowo-fenolowego. Dodatkową trudnością jest tutaj jednak moc piwa. Musimy przyłożyć
szczególną wagę nie tylko do doboru odpowiedniego szczepu drożdży, ale też ich ilości i
kondycji. Fermentację rozpoczyna się zazwyczaj w dolnym zakresie temperatury pracy
drożdży, pozwalając na jej stopniowe podnoszenie się. Dla wydobycia przyprawowej,
goździkowej nuty stosowana jest też przerwa ferulikowa w trakcie zacierania. Delikatną
goryczkę zapewnią szlachetne odmiany chmieli niemieckich.
Skład i pH wody powinny zostać każdorazowo dobrane pod kątem projektowanej receptury.
Niemniej jednak sugeruje się trzymanie poniższych widełek:
- Ca (wapń) – 75-125 ppm
- Mg (magnez) – 0-10 ppm
- Na (sód) – 0-100 ppm

- Cl (chlorki) – 100-150 ppm
- SO4 (siarczany) – 50-100 ppm
- HCO3 (dwuwęglany) – 80-120 ppm
—
2025-04-29: Olaf Migus - opracowanie opisu stylu na podstawie BJCP 2021 Style
Guidelines 10C. Weizenbock oraz opisu stylu Weizenbock na stronach: kompendiumpiwa.pl
oraz blog.homebrewing.pl
2025-05-05: Rafał Juszczak - recenzja
2025-06-09: Łukasz Wróblewski - recenzja i akceptacja KS