Rotbier

Parametry
Ekstrakt początkowy: 12-14° Blg
Ekstrakt końcowy: 2,5-4,0° Blg
Zawartość alkoholu: 4,8-5,5% obj.
Goryczka: 20-30 IBU
Barwa: 25-40 EBC

Wygląd
Barwa od bursztynowej do jasnobrązowej. Najbardziej pożądany jest głęboko rubinowy odcień. Klarowne. Piana o barwie od złamanej bieli do beżowej, zwarta, trwała i co najmniej średnio obfita.

Aromat
Balans w kierunku złożonej słodowości. Średni do średnio wysokiego aromat słodowy o charakterze chlebowym, tostowym, karmelowym, orzechowym, uzupełniony opcjonalnie przez maksymalnie średnio niskie odsłodowe aromaty kojarzące się z czerwonymi lub suszonymi owocami. Aromat chmielowy pozostaje w tle - niski do średnio niskiego, o ziołowym, ziemistym lub kwiatowym charakterze. Czysty lagerowy profil - bez estrów, diacetylu i siarki.

Smak
Balans nieznacznie w kierunku odsłodowej słodyczy, w znacznym stopniu kontrowanej chmielową goryczą. W smaku dominuje średnia do średnio wysokiej słodowość o charakterze chlebowym, tostowym, karmelowym, orzechowym. Chmielowość (ziołowa, ziemista, kwiatowa) na poziomie od niskiego do średniego, przeważnie bardziej intensywna niż w aromacie. W tle mogą występować odsłodowe nuty czerwonych lub suszonych owoców maksymalnie na średnio niskim poziomie. Czysty lagerowy profil - bez estrów, diacetylu i siarki. Finisz wytrawny lub półwytrawny. Posmak średniej długości ze słodowym lub słodowo-chmielowym profilem. 

Goryczka
Chmielowa. Średnio niska do średniej. Szlachetna, średnio długa lub długa, ale nigdy zalegająca i ostra. Powinna zapewniać balans dla słodowości, tak żeby piwo nie wydawało się słodkie.

Odczucie w ustach
Średnia pełnia. Wysycenie na poziomie od średniego do średnio wysokiego. Piwo powinno być gładkie i kremowe, ale nigdy lepkie lub ciężkie od słodyczy. Możliwe niskie uczucie ściągania.

Komentarz
Rotbier to historyczny styl z Norymbergi, warzony tam już w XIV wieku. Początkowo był piwem górnej fermentacji, przygotowywanym wyłącznie ze słodu jęczmiennego, co odróżniało go od ówczesnych „białych piw” z dodatkiem pszenicy. W XVI wieku w Norymberdze działało ponad 30 browarów specjalizujących się w Rotbierze, czyniąc miasto jego centrum. Z czasem styl zanikł, wyparty przez nowoczesne piwa dolnej fermentacji, by odrodzić się w latach 80. XX wieku dzięki browarowi Hausbrauerei Altstadthof. Dzisiejszy Rotbier to piwo dolnej fermentacji, łączące bogaty profil słodowy z umiarkowaną goryczką. Mimo wykorzystania słodów karmelowych jest lekki, wytrawny i bardzo pijalny.

W porównaniu do piwa marcowego i lagera wiedeńskiego jest ciemniejsze, posiada bogatszy profil słodowy i intensywniejszą chmielowość. W stosunku do monachijskiego ciemnego, Rotbier jest jaśniejszy, wytrawniejszy, z mniej głębokim profilem słodowości.

Surowce i technologia

Skład i pH wody powinny zostać każdorazowo dobrane pod kątem projektowanej receptury. Niemniej jednak sugeruje się użycia średnio miękkiej do umiarkowanie twardej wody, z przewagą chlorków nad siarczanami (dla podkreślenia słodowości). Zaleca się trzymania poniższych widełek:
- Ca (wapń) – 50-100 ppm
- Mg (magnez) – 0-30 ppm
- Na (sód) – 0-80 ppm
- Cl (chlorki) – 70-150 ppm
- SO4 (siarczany) – 30-100 ppm
- HCO3 (dwuwęglany) – 50-150 ppm

Podstawę zasypu stanowi słód pilzneński i słód wiedeński lub monachijski, uzupełnione o kontynentalne słody karmelowe (np. CaraRed, CaraAmber, CaraAroma, CaraMunich) oraz niewielki dodatek Carafa Special (dla pogłębienia barwy bez nut palonych). Tradycyjnie zacierane dekokcyjnie, ale bogate smaki zapewniane przez dzisiejsze słody monachijskie i karmelowe są więcej niż wystarczające, więc z powodzeniem można zastosować zacieranie jednotemperaturowe. Tradycyjne niemieckie odmiany chmielu np. Hallertauer Mittelfrüh, Spalter Select, Hersbrucker, Perle, Tradition. Chmielenie głównie na goryczkę i w niewielkim zakresie na smak.  Niemieckie drożdże dolnej fermentacji, podkreślające czysty, lagerowy charakter i wytrawny finisz. Fermentacja w niskiej temperaturze (ok. 9–11° C) oraz tradycyjnie lagerowane w niskich temperaturach.

—
2025-10-26: Łukasz Wróblewski - opracowanie opisu stylu
2025-10-29: Rafał Juszczak, Olaf Migus - recenzja i akceptacja KS