Niskoalkoholowy Lichtenhainer

*UWAGA! W tej kategorii jako jedynej wymagana jest do dopuszczenia do konkursu

jedna butelka lub puszka więcej niż w pozostałych, czyli 5 x 0,5 litra lub 6 x 0,33 litra.

Piwa zostaną przebadane laboratoryjnie na zawartość alkoholu. Jeśli zgłoszone piwo nie

będzie spełniało warunków do 2% zawartości alkoholu zostanie zdyskwalifikowane, a

piwowar nie otrzyma metryczki.

Wygląd

Barwa piwa od słomkowej do jasnozłotej. Klarowne do lekko opalizującego.

Piana drobnopęcherzykowa, wysoka, biała i trwała.

Aromat

Najlepsze przykłady będą posiadały zbalansowany aromat, w którym wyczuwalne będą

aromaty wędzone, słodowe, kwaśne i owocowe, a żadna składowa nie będzie wyraźnie

dominować pozostałych. Aromaty wędzonki (kojarzące się z ogniskiem, wędlinami, powinny

być wyczuwalne na poziomie od niskiego do średnio niskiego, podobnie jak estry owocowe

kojarzące się z jabłkami, gruszkami i owocami cytrusowymi. Kwaśność powinna być

wyczuwalna na niskim lub średnio niskim poziomie i powinna przybierać czysty mlekowy

charakter. Słodowość powinna być obecna maksymalnie na niskim poziomie i kojarzyć się

ze zbożem i jasnym pieczywem. Brak aromatów chmielowych.

Smak

Balans po stronie czystej mlekowej kwaśności, kontrowanej ewentualnie w nieznacznym

stopniu odsłodową słodyczą. Wędzoność kojarząca się z ogniskiem, wędlinami, powinna być

wyczuwalna na poziomie od niskiego do średnio niskiego, podobnie jak czysta mlekowa

kwaśność. Estry owocowe (jabłko, gruszka, owoce cytrusowe) oraz słodowość (zbożowa,

jasne pieczywo) powinny być obecne na drugim planie, maksymalnie na poziomie niskim.

Brak posmaków chmielowych. Finisz wytrawny, od krótkiego do średnio długiego,

kwaśno-wędzony.

Goryczka

Niska, chmielowa, krótka.

Odczucie w ustach

Pełnia niska do średnio niskiej. Wysokie nagazowanie. Cierpkość i ściąganie obecne

maksymalnie na niskim poziomie.

Komentarz

Niskoalkoholowa, bardzo lekka wersja dymionego, kwaśnego, piwa górnej fermentacji.

Tak jak podobne style bardzo delikatnie chmielone, praktycznie tylko na goryczkę - należy

bardzo oszczędnie używać go w tej lekkiej wersji. Dzięki niskiej pełni, wysokiemu

odfermentowaniu i wysokiemu nagazowaniu ma orzeźwiający charakter.

Styl wywodzi się z Niemiec. Znane było już w XIX w. Jak podaje literatura, początkowo

produkowane tylko z wędzonego słodu jęczmiennego, ale od lat 30. XX w. zaczęto stosować

w zasypie słód pszeniczny, najpierw około 1/3, a potem 2/3 zasypu. Na początku stosowano

fermentację spontaniczną, którą zastąpiono drożdżami górnej fermentacji. Początkowo

brzeczki nie gotowało się, a jedynie dodawano do fermentacji bakterie kwasu mlekowego.

Surowce i technologia

Podstawowym surowcem jest wędzony słód jęczmienny, w drugiej kolejności do zasypu

stosuje się słód pszeniczny, którego udział wynosi od 30 do 50%. Niewielką część zasypu

może stanowić także słód monachijski lub wiedeński.

Silne i zdrowe drożdże górnej fermentacji produkujące małe ilości estrów owocowych.

Dobrze sprawdzą się tutaj drożdże dedykowane do Kolscha i Altbiera. Oprócz drożdży użyte

powinny zostać także bakterie kwasu mlekowego. Metoda kettle sour da najbardziej

przewidywalne i powtarzalne efekty.

Tradycyjne niemieckie odmiany chmielu. Przy tak niskim ekstrakcie chmielenie powinno być

dosłownie symboliczne.

Zacieranie tradycyjnie infuzyjne. Często we współczesnych recepturach spotkać można

informację, że gotowanie przebiega bardzo krótko np. 15-20 min.

—

2019-02-27: Maciej Piaszczyński – opracowanie opisu stylu (kompendiumpiwa.pl)

2025-06-06: Piotr Nowicki - dostosowanie opisu do wersji niskoalkoholowej

2025-06-08: Łukasz Wróblewski - recenzja i akceptacja KS