INDIA EXPORT PORTER

Wygląd
Barwa od brązowej do ciemnobrązowej, nigdy czarna, często z rubinowymi przebłyskami. Piwo powinno być klarowne, ale dopuszczalna jest lekka opalizacja.‎ ‎Piana od niskiej do średnio niskiej, w kolorze od złamanej bieli do jasnobrązowej, drobnopęcherzykowa, zwarta, średnio trwała.

Aromat
Balans w kierunku słodowości na poziomie od średniego do średnio wysokiego, o charakterze chlebowym, ciasteczkowym, tostowym, opiekanym i orzechowym. Występują również aromaty pochodzące od ciemnych i karmelowych słodów, takie jak: czekoladowy, karmelowy, toffi, ale nie powinny być dominujące. Dopuszczalna jest niska paloność, ale nigdy nie powinna być popiołowa. Na drugim planie chmielowość na poziomie od średnio niskiego do średniego. Historycznie używano brytyjskich odmian chmielu o profilu kwiatowym i ziemistym, natomiast we współczesnych wersjach porteru stosuje się również nowofalowe odmiany wnoszące nuty cytrusowe, żywiczne, iglaste, rzadziej owoców tropikalnych. Dozwolone jest użycie obu odmian. Estry owocowe mogą występować na poziomie od niskiego do średniego (czerwone jabłka, gruszki, żółte owoce, truskawki, jagody). Diacetyl co najwyżej na niskim poziomie, ale najlepsze egzemplarze będą pozbawione tej cechy

Smak
Balans w kierunku odsłodowej słodyczy kontrowanej chmielową goryczą. Dominuje słodowość na poziomie średnim do średnio wysokiego, która powinna być złożona, przede wszystkim chlebowa, tostowa, ciasteczkowa, opiekana i orzechowa, wzbogacona o nuty czekoladowe, karmelowe i toffi. Paloność maksymalnie na niskim poziomie, nigdy popiołowa i kojarzona ze spalenizną. Na drugim planie chmielowość na poziomie od średniego do średnio wysokiego, jednak zawsze mniej intensywna od słodowości. Można używać zarówno szlachetnych, brytyjskich chmieli wnoszących nuty kwiatowe i ziemiste, jak i nowofalowych (cytrusowych, żywicznych, iglastych, w mniejszym stopniu owoców tropikalnych). Estry owocowe niskie do średnich (czerwone jabłko, gruszka, żółte owoce, truskawki, jagody). Diacetyl dopuszczalny na maksymalnie niskim poziomie, ale najlepsze egzemplarze będą pozbawione tej cechy. Finisz półwytrawny, posmak średnio długi, słodowo-chmielowy.

Goryczka
Goryczka od średnio niskiej do średniej, głównie pochodząca od chmielu, ale może być też podbita przez słody palone. Może być średnio długa, ale nigdy zalegająca i szorstka.

Odczucie w ustach
Pełnia średnia, nagazowanie od średnio niskiego do ‎średniego. Piwo powinno być gładkie, pijalne i pozbawione rozgrzewania alkoholowego.

Komentarz
India Export Porter to intensywniejsza, mocniejsza i bardziej nachmielona wersja Angielskiego Porteru. Jest to ciemne piwo górnej fermentacji, pochodzące z Anglii, będące w swoim czasie najpopularniejszym piwem w całej Wielkiej Brytanii, a prawdopodobnie również na całym świecie. Przedrostek India Export wywodzi się z faktu, że w XVIII i XIX wieku brytyjskie browary zaczęły warzyć portera na eksport, szczególnie do kolonii brytyjskich, w tym do Indii. Było to piwo warzone z myślą o długim transporcie morskimi szlakami – stąd jego wyższa zawartość alkoholu i mocniejsze chmielenie, które zwiększały trwałość.

Surowce i technologia

Podstawą zasypu jest tradycyjny, brytyjski słód pale ale odmiany Maris Otter, często z dużym udziałem słodu brown. W celu uzyskania większej złożoności bazy słodowej używa się słodów karmelowych, a dla pogłębienia barwy dodaje się słodów czekoladowych i palonych. Należy jednak uważać aby nie przesadzić z ilością słodów specjalnych, pamiętając aby zachować charakter piwa o profilu chlebowym, ciasteczkowym i orzechowym. Dopuszcza się użycie zarówno szlachetnych, jak i nowofalowych odmian chmielu. Drożdże o brytyjskim charakterze, produkujące umiarkowaną ilość estrów owocowych i maksymalnie niskie stężenie diacetylu. Zacieranie jednotemperaturowe, w zakresie 65-67 st. C, 60 minut. W celu nadania piwu głębi oraz zintensyfikowania aromatów słodowych można wydłużyć czas gotowania brzeczki do 90-120 minut. Historycznie India Export Porter warzony był w technice parti-gyle. Polegało to na trzykrotnym zacieraniu jednego zasypu, bez wysładzania. Każdy filtrat gotowany, chmielony i fermentowany był osobno, w wyniku czego powstawały trzy piwa o różnym ekstrakcie i różnej zawartości alkoholu. Finalnie wszystkie trzy piwa były ze sobą mieszane.

Skład i pH wody powinny zostać każdorazowo dobrane pod kątem projektowanej receptury. Niemniej jednak sugeruje się trzymanie poniższych widełek:

- Ca (wapń) – 50-100 ppm

- Mg (magnez) – 10-20 ppm

- Na (sód) – 20-40 ppm

- Cl (chlorki) – 50-100

- SO4 (siarczany) – 50-100

- HCO3 (dwuwęglany) – 120-180 ppm

Kluczowy w tym piwie będzie stosunek chlorków do siarczanów, który należy dobrać w zależności od udziału słodów specjalnych w zasypie oraz chmielenia. Woda użyta do przygotowania piwa z większym udziałem słodów karmelowych i czekoladowych w zasypie, powinna cechować się równowagą lub przewagą siarczanów nad  chlorkami - aby zaakcentować goryczkę i wytrawność. W przypadku piw obficie chmielonych lub z mniejszym udziałem ww. słodów należy skupić się na przewadze chlorków tak aby podkreślić słodową pełnię.

—

2025-09-11: Rafał Juszczak - opracowanie opisu stylu
2025-09-12: Łukasz Wróblewski - recenzja i akceptacja KS